Tranzyt do Kielc

Trzeba być naprawdę nawiedzonym baletomanem, żeby jechać trzy godziny z Warszawy do Kielc na godzinny spektakl i jeszcze mieć z tego niesamowitą radość i przyjemność. Ja jednak jestem takim własnie przypadkiem. Przyjemność zapewnili Stacy Boeddeker i Ricky Palomino, dwoje choreografów z USA i zespół Kieleckiego Teatru Tańca. Tranzyt Wenus to termin astronomiczny – moment, kiedy Wenus wędrując po swojej orbicie znajduje się między Ziemią a Słońcem. Według dawnych wierzeń miał być to czas przełomowy, czas nowego początku, ale i czas zagrożenia. Najbliższy tranzyt Wenus będzie miał miejsce już 6 czerwca 2012 roku! W balecie amerykańskich choreografów oglądamy taki właśnie moment zagrożenia, kiedy wojowniczy Mars może zniszczyć miłość rządzącą wszechświatem, a co za tym idzie jego harmonię.

Symboliczna fabuła jest okazją do przypowieści o miłości, o zaufaniu, ale też do stworzenia niesamowitego widowiska, jakiego jeszcze na polskich scenach tanecznych nie było. Bo Stacy Boeddeker i Ricky Palomino prezentują zupełnie niespotykany styl i język tańca, są nieskrępowani żadnym „bo nie wypada”, „bo to się nie łączy”, nie mają kompleksów, nie boją się ryzyka, nie wstydzą się też, że chcą pokazać publiczności spektakl atrakcyjny pod każdym względem. I nawet, jeśli czasem popadają w zbytnią dosłowność (czarni „źli” Jowisz, Neptun i Pluton w niby-starożytnych chlamidach), a nawet kicz – to wszystko jest tak szczere i urocze, że zupełnie nie przeszkadza i nie denerwuje. Przede wszystkim jednak
zaciekawia, wciąga, a nawet zachwyca zastosowana przez nich mieszanka stylów
tanecznych połączonych w zupełnie nowy, niebanalny sposób. W tańcu kobiecych
bóstw/planet przeważa trochę „rozmiękczony”, uplastyczniony taniec klasyczny,
ale bez użycia point, na półpalcach, z piękną pracą rąk, ale, gdy trzeba, także
miękkim „współczesnym” kręgosłupem. U panów przeważa połączenie różnych stylów
hip-hopowych, szczególnie locking, robot dance i animation, ostrych „szarpnięć” ramionami, tułowiem, raptownych zmian pozycji ciała. Wszystko to zadziwiająco płynnie przechodzi w jazz i broadway jazz oraz elementy modern dance, bez żadnej widocznej granicy i zgrzytu.

Całość skąpana jest w dziwacznej, równie eklektyczne estetyce: kostiumy
niektórych „planet” inspirowane są strojami baletowymi – paczkami, a nawet
postaciami białego i czarnego łabędzia, z drugiej strony mamy męskie tuniki połączone
z plastykiem, błyszczącą folią, metalem i skórą, ostrym makijażem oczu niczym w
teledysku Queen Breakthru. Ważną rolę odgrywają dwie jeżdżące platformy z niebieskimi i czerwonymi reflektorami, a także intensywne w wyrazie  projekcje i
światła. Wszystko to tworzy ekscytująca mieszankę stylistyki z filmów SF lat 80-tych,
amerykańskiej ulicy, baletu i Broadway’u. Poszczególne sceny są na zmianę
oniryczno-romantyczne i żywiołowe, naznaczone hip-hopowym bitem. Artyści KTT
odnajdują się w tej mieszance wspaniale – urzekają świeżością, precyzją
wykonania, artystki tańczące role gwiazd świetnie potrafiły błyskawiczne przejść
od „baletowych” póz do poppingu, a soliści zbudować naszkicowane grubą kreską
postaci planet: ponurego Jowisza (Michał Stoch), eterycznej Mgławicy (Anna
Kmiecik), brutalnego Marsa (charyzmatyczny Bartłomiej Łącki), kobiecej Ziemi
(Małgorzata Ziółkowska), poetyckiej Wenus (Ewelina Kubot) i czułego Słońca,
obrońcy Wenus (absolutnie doskonały Grzegorz Pańtak). Spektakl wart polecenia
nie tylko miłośnikom sztuki tańca, ale i też szerokiej publiczności, która chce
przeżyć i zobaczyć coś nietuzinkowego, barwnego i wyjątkowego.

1. Bartłomiej Łącki oraz Zespół KTT, 2. od l. Grzegorz Pańtak, Małgorzata Ziółkowska, Barbara Karol; fot. Marcin Boruń

O Katarzyna Gardzina-Kubała

Katarzyna K. Gardzina-Kubała  - Z wykształcenia rusycystka, absolwentka Wydziału Lingwistyki Stosowanej i Filologii Wschodniosłowiańskich na Uniwersytecie Warszawskim (2000) i podyplomowych studiów dziennikarskich na tej samej uczelni (2002), a także Studiów Teorii Tańca na Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie (2005 - absolutorium). Z zamiłowania dziennikarka i krytyk muzyczny oraz baletowy. Pracę rozpoczęła w dziale kultury „Trybuny”, przez wiele lat z przerwami była krytykiem muzycznym „Życia Warszawy”. Współpracowała z większością fachowych polskich czasopism muzycznych, czasopismami teatrów operowych w Warszawie i Poznaniu. Publikuje w programach teatralnych do spektakli baletowych oraz w prasie lokalnej, była gościem programów TVP Kultura, n-Premium i TV Puls, Radia Dla Ciebie i Drugiego Programu Polskiego Radia.

Od wielu lat jest członkiem Ogólnopolskiego Klubu Miłośników Opery „Trubadur” oraz administratorem baletowego forum dyskusyjnego balet.pl. Na łamach kwartalnika klubowego „Trubadur” opublikowała ponad 3 tysiące tekstów i wywiadów z artystami opery i baletu. W 2008 roku wraz z gronem krytyków tańca podjęła próbę reaktywacji kwartalnika „Taniec”. Autorka ponad stu książeczek-komentarzy do serii oper, baletów i operetek wydanych w zbiorzeLa Scala. W2010 roku opracowała cykl 25 krótkich felietonów z zakresu historii i teorii tańca w ramach kolekcji „Taniec i balet”, wydanej przez wydawnictwo AGORA i „Gazetę Wyborczą”. OD tego samego roku była stałym współpracownikiem magazynu tanecznego „Place for Dance”.

W roku szkolnym 2007/2008 prowadziła cykl zajęć fakultatywnych wg autorskiego programu „Wiedza o operze i balecie” w VII Liceum Ogólnokształcącym im. Słowackiego w Warszawie, jako edukator operowo-baletowy odwiedziła liczne szkoły podstawowe i gimnazjalne z wykładami o sztuce baletowej. Od kilku lat prowadzi wykłady w LO Słowackiego w Warszawie 'Teatr muzyczny i świat mediów". W roku 2010 wspólnie ze Sławomirem Woźniakiem zrealizowała warsztaty poświęcone baletowi w warszawskim OCH-Teatrze.

W latach 2008-2010 pracowała na stanowisku sekretarza literackiego Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie. Zajmowała się redakcją programów do spektakli operowych i baletowych oraz koncertów, redakcją afiszy i publikacji informacyjnych teatru, pisaniem autorskich tekstów do programów oraz redakcją merytoryczną strony internetowej teatru.

Od 2010 jest stałym współpracownikiem Instytutu Muzyki i Tańca. W ramach współpracy przygotowuje noty biograficzne i materiały informacyjne o polskiej scenie baletowej dla portalu taniecPOLSKA [pl], teksty problemowe oraz realizuje wykłady dla dzieci i młodzieży, popularyzujące sztukę tańca – program „Myśl w ruchu” Instytutu Muzyki i Tańca. W latach 2013-14 była członkiem komisji jurorskiej opiniującej spektakle na Polską Platformę Tańca 2014 w Lublinie.

Jest także współautorką serii książek dla dzieci „Bajki baletowe” (Jezioro łabędzie, Dziadek do orzechów, Kopciuszek, Romeo i Julia, Coppelia, Don Kichot, Pulcinella) wydawanych przez Studio. Blok. Prowadziła autorski cykl spotkań z artystami opery i baletu O operze przy deserze w klubokawiarni Lokal użytkowy na warszawskiej Starówce oraz w ramach Fundacji "Terpsychora" spotkania z ludźmi tańca i warsztaty dla dzieci w warszawskiej Galerii Apteka Sztuki. Autorka bloga baletowego „Na czubkach palców”. Obecnie współpracuje z Cikanek film. Sp. z o.o. - dystrybutorem na Polskę transmisji i retransmisji operowych, baletowych, teatralnych i wydarzeń kulturalnych do kin.
Ten wpis został opublikowany w kategorii podróże, recenzje i oznaczony tagami , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Jedna odpowiedź na „Tranzyt do Kielc

  1. Katarzyna Gardzina-Kubała pisze:

    Miło mi poinformować czytelników bloga, że opis premiery Kieleckiego Teatru Tańca umieszczony na blogu, został (za moją zgodą) przedrukowany na łamach lutowego numeru (02.2012) magazynu Trendy (http://www.trendymagazyn.pl/)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*