Złote Czubki 2017-18

Wręczam „Złote Czubki” po raz pierwszy! Uprzedzając ewentualne zapytania i kontrowersje, jakie zawsze budzą wszelkie nagrody i werdykty, pozwolę sobie zaznaczyć, że to nagroda tak subiektywna, jak to tylko możliwe, związana z tym blogiem i osobą blogerki, która ogląda to, co ją zainteresuje i zaciekawi, gdzie jest w stanie dojechać i na co ją stać. Nie jest to więc żadne podsumowanie sezonu, a jedyną osobą zgłaszającą kandydatury do wszystkich kategorii (sama sobie), a potem wydającą werdykt ostateczny jestem ja. To miła okazja do sięgnięcia do wspomnień z minionych miesięcy i uświadomienia sobie, kto i co tak na prawdę wywarło na mnie największe wrażenie. nagroda ta jest też forma zabawy, bo nie ma żadnego wyrazu materialnego czy wartościowego – jest jak blog – wirtualna.

Najlepsza tancerka sezonu 2017-18

Natsuki Katayama – koryfejka, balet Opery Wrocławskiej

O tej artystce pisałam TU i TU. Już w roli – wprawdzie rozbudowanej, ale jednak drugoplanowej – pani Kapulet zwróciła moją uwagę nie tylko znakomitą techniką i żywiołowością, ale także wyrazem artystycznym. To jak ta artystyka istnieje na scenie jest niezwykłe! We wspomnianym Romeo i Julii jej Pani Kapulet otrzymała wspaniałą rolę nie tylko do odtańczenia (brawurowe partnerowane i solo piruety!), ale i odegrania. Jej stosunek do córki – wieloznaczny, raz szorstki, raz czuły, jej rozpacz po śmierci Tybalta, który był chyba dla niej więcej niż kuzynem – były wyraziste, a nie przerysowane, zaciekawiające, bogate w niuanse. A jej wykonanie roli Kobiety w Koncert fortepianowy f-moll w choreografii Emila Wesołowskiego zwyczajnie mnie porwało. W tym sezonie wiele artystek baletu, utytułowanych, gwiazd naszych scen baletowych oraz młodych debiutantek, stworzyło świetne kreacje sceniczne, ale uznałam, że chcę uhonorować to wrażenie i tę sceniczną swobodę Natsuki Katayamy.

Won June Choi (Tybalt) i Natsuki Katayama (pani Kapulet), fot. Marek Grotowski

Najlepszy tancerz sezonu 2017-18

Kristóf Szabó – solista, Polski Balet Narodowy

O Kristofie pisałam wielokrotnie, a ten sezon (choć awans na stanowisko solisty otrzymał w poprzednim) można nazwać przełomowym w jego dotychczasowej karierze. Artysta zatańczył znakomicie dwie ważne premierowe role w Świteziance (Strzelec) i Damie kameliowej ( Armand, III premiera), a także wiele mniejszych z nowego i dawniejszego repertuaru. To, jak przykuwa uwagę osób widzących go po raz pierwszy na scenie sprawdziłam już na wielu widzach, mam zatem pewność, że nie jest to tylko moje subiektywne odczucie. A dlaczego tak się dzieje? Wyśmienita technika, jest u artysty tylko środkiem do celu, nie jest  nigdy eksponowana, ale jest czymś naturalnym, podczas, gdy na plan pierwszy wysuwa się kompletna pod względem artystycznym interpretacja, w której znaczenie ma wszystko – najmniejszy gest, spojrzenie, tupnięcie, wysunięcie stopy. Entuzjazm, jaki budzi jako wykonawca tańca węgierskiego w Jeziorze łabędzim potwierdza zaś, że nie ma małych ról, gdy wykonują je wielcy artyści.

Kristóf Szabó (Armand) i Chinara Alizade (Małgorzata) w Damie kameliowej, fot. Ewa Krasucka/Teatr Wielki-Opera Narodowa

Najlepszy choreograf sezonu 2017-18

Robert Bondara

Niezwykle chwaliłam Świteziankę Roberta Bondary w PBN (recenzja TU) oraz Medeę, a zwłaszcza Szeherezadę w Operze Śląskiej w Bytomiu – TU. Do wybitnych osiągnięć choreografa w tym sezonie dodałabym reżyserię i choreografię opery (!) Legenda Bałtyku w Teatrze Wielkim w Poznaniu, która z tego trochę zapomnianego choć wartościowego dziełka uczyniła naprawdę interesujące i piękne widowisko. Pod koniec sezonu w ramach jubileuszowych warsztatów Kreacje w PBN Bondara po raz kolejny wykorzystał szansę na eksperymentowanie z tańcem, przestrzenią i innymi możliwościami sceny i tym razem skorzystał także z możliwości ruchu tancerzy w pionie, ale nie za pomocą skoku… Jakby dla przypieczętowania tych osiągnięć w maju tego roku Robert Bondara został laureatem jednej z trzech głównych nagród wielostopniowego II Konkursu Młodych Choreografów Klasycznych i Neoklasycznych w Bordeaux – Prix de Biarritz, gdzie zaprezentował fragment swej dawniejszej pracy dla PBN – Persony.

Szeherezada na scenie Opery Śląskiej, fot. Krzysztof Bieliński/Opera Śląska

Najlepszy spektakl baletowy sezonu 2017-18

Dama kameliowa Johna Neumeiera – Polski Balet Narodowy

Bardzo dokładnie recenzowałam premiery Damy kameliowej TU i w „Ruchu Muzycznym”. Nazwać ją baletem to za mało, jak również nazwać ją spektaklem, sztuką, czy widowiskiem, choć jest i jednym, i drugim, i trzecim na raz. Jest sceniczną wizją opowieści o Armandzie i Małgorzacie, jest sztuką totalną, w której taniec, ruch, ale i gra aktorska, której w tym wypadku i tańca i ruchu oddzielić nie sposób, i kostiumy, i scenografia, i oświetlenie, i wreszcie, a może przede wszystkim muzyka, składają się na dzieło totalne i na wzruszenie przejmujące.  Nie chodzi tylko o to, że historia Damy kameliowej nas wzrusza i łamie nam serca, wyciska łzy… ona powoduje katharsis wyższego rzędu, nie dlatego, że jest smutna, ale dlatego że jest trafiająca wprost do serca. Pisałam o tym, że zespół PBN, choć zachwycił w premierze Damy, nie wykonał jej idealnie. Ale jest zadaniem sztuki jest poruszać nasze czulsze struny, odrywać od rzeczywistości, mówić nam o niej coś ważnego, ale coś subtelniejszego, bardziej nadrzędnego niż to, co powodują codzienne małe sprawki i kłopoty, to Dama kameliowa Neumeiera w wykonaniu warszawskiego baletu jest SZTUKĄ.

Yuka Ebihara i Wojciech Ślęzak w Damie kameliowej, fot. Ewa Krasucka / Teatr Wielki – Opera Narodowa

O Katarzyna Gardzina-Kubała

Katarzyna K. Gardzina-Kubała  - Z wykształcenia rusycystka, absolwentka Wydziału Lingwistyki Stosowanej i Filologii Wschodniosłowiańskich na Uniwersytecie Warszawskim (2000) i podyplomowych studiów dziennikarskich na tej samej uczelni (2002), a także Studiów Teorii Tańca na Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie (2005 - absolutorium). Z zamiłowania dziennikarka i krytyk muzyczny oraz baletowy. Pracę rozpoczęła w dziale kultury „Trybuny”, przez wiele lat z przerwami była krytykiem muzycznym „Życia Warszawy”. Współpracowała z większością fachowych polskich czasopism muzycznych, czasopismami teatrów operowych w Warszawie i Poznaniu. Publikuje w programach teatralnych do spektakli baletowych oraz w prasie lokalnej, była gościem programów TVP Kultura, n-Premium i TV Puls, Radia Dla Ciebie i Drugiego Programu Polskiego Radia.

Od wielu lat jest członkiem Ogólnopolskiego Klubu Miłośników Opery „Trubadur” oraz administratorem baletowego forum dyskusyjnego balet.pl. Na łamach kwartalnika klubowego „Trubadur” opublikowała ponad 3 tysiące tekstów i wywiadów z artystami opery i baletu. W 2008 roku wraz z gronem krytyków tańca podjęła próbę reaktywacji kwartalnika „Taniec”. Autorka ponad stu książeczek-komentarzy do serii oper, baletów i operetek wydanych w zbiorzeLa Scala. W2010 roku opracowała cykl 25 krótkich felietonów z zakresu historii i teorii tańca w ramach kolekcji „Taniec i balet”, wydanej przez wydawnictwo AGORA i „Gazetę Wyborczą”. OD tego samego roku była stałym współpracownikiem magazynu tanecznego „Place for Dance”.

W roku szkolnym 2007/2008 prowadziła cykl zajęć fakultatywnych wg autorskiego programu „Wiedza o operze i balecie” w VII Liceum Ogólnokształcącym im. Słowackiego w Warszawie, jako edukator operowo-baletowy odwiedziła liczne szkoły podstawowe i gimnazjalne z wykładami o sztuce baletowej. Od kilku lat prowadzi wykłady w LO Słowackiego w Warszawie 'Teatr muzyczny i świat mediów". W roku 2010 wspólnie ze Sławomirem Woźniakiem zrealizowała warsztaty poświęcone baletowi w warszawskim OCH-Teatrze.

W latach 2008-2010 pracowała na stanowisku sekretarza literackiego Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie. Zajmowała się redakcją programów do spektakli operowych i baletowych oraz koncertów, redakcją afiszy i publikacji informacyjnych teatru, pisaniem autorskich tekstów do programów oraz redakcją merytoryczną strony internetowej teatru.

Od 2010 jest stałym współpracownikiem Instytutu Muzyki i Tańca. W ramach współpracy przygotowuje noty biograficzne i materiały informacyjne o polskiej scenie baletowej dla portalu taniecPOLSKA [pl], teksty problemowe oraz realizuje wykłady dla dzieci i młodzieży, popularyzujące sztukę tańca – program „Myśl w ruchu” Instytutu Muzyki i Tańca. W latach 2013-14 była członkiem komisji jurorskiej opiniującej spektakle na Polską Platformę Tańca 2014 w Lublinie.

Jest także współautorką serii książek dla dzieci „Bajki baletowe” (Jezioro łabędzie, Dziadek do orzechów, Kopciuszek, Romeo i Julia, Coppelia, Don Kichot, Pulcinella) wydawanych przez Studio. Blok. Prowadziła autorski cykl spotkań z artystami opery i baletu O operze przy deserze w klubokawiarni Lokal użytkowy na warszawskiej Starówce oraz w ramach Fundacji "Terpsychora" spotkania z ludźmi tańca i warsztaty dla dzieci w warszawskiej Galerii Apteka Sztuki. Autorka bloga baletowego „Na czubkach palców”. Obecnie współpracuje z Cikanek film. Sp. z o.o. - dystrybutorem na Polskę transmisji i retransmisji operowych, baletowych, teatralnych i wydarzeń kulturalnych do kin.
Ten wpis został opublikowany w kategorii ogólnie o balecie i oznaczony tagami , , , , , , , , , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*